I need to feel

These past three days, I am overwhelmingly ruled by the right hemisphere of my brain. And I am glad that my brain, no matter how seldom I use it, nudges me to vent once in a while. My brain, when needed, automatically switches itself to remind me that first and foremost, I need to feel.

When I hate to be right

Eons ago, I hated it when someone would tell me, “I told you so” because that meant I was wrong, and I hated to be wrong. That was how stubborn and proud I was. I still have remnants of those stubbornness and pride. Medyo nagmellow na nga lang. Pero meron pa rin. Gabungkos pa.

Inaamin ko, hay naku, ang yabang ko kaya bata pa lang ako. My thoughts when I was barely even kindergarten was of superiority. Mas magaling ako sa mga kalaro ko. Mas mabilis akong tumakbo sa kanila sa harangang taga. Mas tago ang pwesto ko sa taguan. Mas marami akong bahay sa piko. Mas marami akong mahuhusay na pato sa teks. At pag natatalo ako, o tinutukso ako, naiinis ako agad. In fact, may isa akong pinsan na tinukso ako, parang “manok” o “ulikba” yata, ayun, hinabol ko at binigyan ng right hook. Umiyak! Taas ng pamewang ko nun. Pakiramdam ko, lalaki ako. Kala mo ha! Pero natakot ako nung tumakbo siya na takip-takip yung bibig na may umaagos na dugo. Takbo din ako pauwi. Baka magsumbong. Masisinturon ako tiyak ng ama ko.

Pero di nagsumbong. Di ko alam kung bakit.

And then I started kindergarten. Ay, etsa pwera ako. May mga kaklase akong hindi ko maintindihan ang salita. Nag-iingles. E hindi naman kami kinakausap ng ingles sa bahay. Ang alam ko lang sagutin, “What’s your name?” at “How old are you?” kasi siguro, noong panahon na yon, yun na yun. Ingles na yun. Matalino na ang bata pag nasagot yun. Kinder pa lang, sa harap ng buong klase, naramdaman ko ang inferiority complex. First day ng klase, may tinanong yung titser ko, di ako sumagot kasi hindi ko naintindihan. Nakipagtitigan lang ako. Pakiramdam ko nadismaya siya.

Saka Tagalog talaga kami sa bahay noon. Walang kiyemeng tonong Bulacan. Naalala ko nga, pag pinapagalitan ako ni madir, lagi niyang sinasabi, “Napakalikot na kristyano ka!” At naaalala ko rin, minsan, hindi ko talaga natiis, nagtanong ako, “Inang, ano ba yung kristyano?”

Sa murang edad din na 6, hindi ko alam paano ihahandle yung pakiramdam ng pagiging outcast. Naalala ko, PE, yung titser namin, sabi, “Boys, choose your partners.” Napansin ko na lang, ako yung naiwang walang kapartner o hindi pinili, pero ang inaalo ng titser ko ay yung kaklase kong nagtatantrum kasi hindi niya napili yung gusto niyang partner. At yung isa naman, ayaw pakawalan yung pinili niya. Gusto kong sumigaw, “Andito ako, o! Piliin nyo ko, o!” Pero super timid nga ako nun. Tapos ayun, nadagdagan pa nung alienated feeling na sa PE. Kaya hindi ako excited pumasok noon sa school. Mas gusto ko pang maglaro, kahit tirik na tirik ang katanghaliang araw. Tutal ulikba naman ako.

Pero sa Grade 1, bumilis na akong magbasa. Ah, sobra naman akong naging voracious reader. I devoured all my books. Nung nabasa ko na lahat ng libro ko, I turned to komiks. Naging tambay ako ng komiks stand. That time, hindi yabang pag sumasagot akong alam ko na yung ituturo ng titser kasi nabasa ko na yung mga libro ko kaya ako nagbabasa ng komiks. Naiinis ako nun pag wala akong binabasa.

At nahumaling akong magsulat. Nagsimula sa diary. May crush kasi ako nung Grade 2. Then I turned to poems. Dinala ko sa tula yung ibang emosyon ko. Pag naiinip ako sa lessons, nagiiscribble ako ng rhymes. Pag naiinis, nakatula pa rin.

Nang magkaroon kami ng theme writing, lagi akong nake-carried away kumbaga. Yung ibang mga kaklase ko, nilalakihan yung sulat para mapuno yung isang page. Ako, kulang ang isang page.

Pero ngayon, as much as possible, I would opt to keep my mouth shut. If I need to say something, I want to be succint, straight to the point. Pag hindi ko alam, hindi ko alam. Tipong hintayin mo, aalamin ko. Sometimes, I would be cryptic. Although sa kwentuhan, ah, patagalan tayo. (Mahaba na ba tong kwento ko?)

And there would be times when regardless of good intentions, nakakapagprangka, I would be misunderstood. During those times, I would only explain myself once and simply listen all throughout. Nasanay siguro ako sa ganoon kasi ang ama ko, nabansagang “bakal”. Walang makakabali ng opinyon nya. Wala kang panalo. Hahaba lang ang diskusyong paulit-ulit hanggang mapaos ka na. Sarado daw ang isip. Pero napatunayan kong hindi. Matagal lang magsink-in sa kanya.

Baka kako ganoon din si Pang. BS Aquino III. Baka, this time, makinig siya sa sentiment ng mga pinaglilingkuran niya.

The open letter I wrote to him yesterday morning was one of those sentiments. And this morning, as I catch up with the news and events, I felt anguished. Wala pa naman akong outlet. Kaya heto, blog naman.

Sakto din, nasa chat si utol. “Don’t burden yourself,” sabi niya. “Wala naman talagang maaasahan kay Pnoy… Manhid… Ganyan din nangyari sa Hacienda Luisita” at sabay singit sa pagendorso sa kanyang presidential candidate. Halakhak to the max. Naibsan kahit paano ang sentimyento ko.

Pero ganun pa rin pagkatapos maubos ng tawa, sa huli, naisip ko, tama pala ko, este yung hula.

Kasalanan ng mga militantent grupo, kasalanan ng mga taong nagbibigay boses at sumusuporta sa dinaranas ng mga apektadong magsasaka. Kasalanan na ng marami pang iba, pero hindi ng gubyerno. Walang kasalanan ang gubyerno. Walang kasalanan ang kapulisan. Katunayan nito ang natanggap nilang medalya dahil nasugatan sila sa engkwentro nila laban sa mga kriminal na rallyista.

Tama nga ba ang hula? Hindi papanig ang Pang. BS Aquino III sa mga magsasaka. If it was the right side for him to take, then I can’t blame and I am grateful that there are those who take the left.

Bukas na Liham para kay Pres. BS Aquino III

Mr. President BS Aquino III,

Magandang araw po.

Nakalap na po ba ng mga assistants ninyo ang mga #BigasHindiBala at #BigasHindiDahas sentiments ng mga boss? Kung oo, nabasa na po ba ninyo? Kung nabasa na po, nakakain po ba kayo ng maayos pagkatapos? Kung nakakain naman, nagkamay po ba kayo? Kung nagkamay po kayo, nakapaghugas na po ba kayo ng kamay? O maghuhugas-kamay pa lang?

Sana nabusog po kayo sa inyong mga meals. Kailangan nyo po talaga ng lakas. Kailangang maging maayos ang inyong kalusugan. Kailangang maging matatag ang inyong pagtindig sa harap ng mga boss. Marami pa po ang umaasa na may magagawa kayong mabuti sa huling buwan ninyo sa pwesto. Sulitin nyo po ang mga huling araw ninyo Mr. Pres. BS Aquino III. Ipakita ninyo po sa aming mga tinatawag ninyong BOSS na kahit papatapos na ang inyong termino, kapakanan ng mas nakakaraming maliliit at naghihirap na BOSS ang iniisip ninyo.

Sabi po ng manghuhula sa Quiapo, sasabihin mo raw na hindi kapulisan ang unang nagpaputok. Sasabihin mo raw na kasalanan ito ng mga elemento na ayaw isulong ang peace process sa probinsya.

O mali po yung manghuhula? Parang yung pagkakalito ko na hindi daw Benigno Simeon ang ibig sabihin ng BS sa pangalan nyo po?

Kung totoo naman po yung sabi sa hula, naisip nyo po ba, kahit katiting lang, na baka hula lang talaga iyon? O alibi kaya? Paninira? Panggugulo? Karuwagan? O gusto nyo lang po talaga ng bad publicity para may dahilan po kayo para ipasa ang sisi sa iba?

Mr. Pres. BS Aquino III, bakit nadagdagan na naman po ang nagbuwis ng buhay na nanghihingi lamang ng tulong sa PAGKAIN, LUPA, at HUSTISYA? Mahirap po ba talaga sa inyong kalooban na pagbigyan ang mas nakakaraming boss na nagugutom at naghihirap?

Pagpasensyahan nyo na po ako, Mr. President. Gutom lang po siguro ito. Hindi po kasi ako makakaing mabuti. Hindi ko po alam kung ilang boss na katulad ko ang nawawalan ng ganang kumain sa sinapit ng mga magsasaka sa Kidapawan. Nagsasaka din po kasi ang tatay ko.

Hanggang dito na lang po, Mr. President. Yung BS lang po talaga ang gusto kong itanong, kaso napahaba. Gusto ko po kasing kalimutan ang gutom.

Sumasainyo.

Pwera Usog

Sampung tulog at isa pa… heto na talaga. Totoo na. Pupunta na kong Batanes.

Batanes!

Dream destination.

Naalala ko nang magbook sa PAL Express. Halos isang linggo akong nagpatumpik-tumpik. Araw-araw, pinupuntahan ko yung onlinebooking.philippineairlines.com  at tsinecheck kung magkano ang flights papuntang Basco mula Maynila. Malay lang. Baka biglang magkasale kahit hindi nila inaannounce. Asa pa.

Napansin ko noon, ang budget economy rates ng PAL ay nagbabagu-bago at naglalaro sa pagitan ng P3k+ hanggang P5k+. Kaya, nang bumaba ito ng P3K, binook ko na.

Agad kong kinontak yung isang kaibigan kong atat ding mag-Batanes. Kaso nang gabing yon, hindi daw siya makakunek sa internet. Pabigat talaga minsan ang mga telco. Kung kailan kailangang kailangan. At nangyari nga ang masakit na katotohanan…

Kinabukasan, nasa P5k+ na ulit ang MLA-BSO route, at hindi na muling bumaba ng P3k.

At nanghinayang na ng tuluyan si kaibigan na magpabook.

At nanatili akong nakabook mag-isa. Mula Pebrero hanggang ngayon.

Ganito ako katagal naghintay.

Muntik na akong samahan ng isa pa.

Pero nagatubili din. Naging busy sa pangangampanya.

Ah, sampung tulog na lang at isa pa. Bawal mausog.

Batanes, aking dream destination.

Hindi ka na magiging dream.

Something New, Not Me, and Being Me

It all started with MLM. The lure of driving a brand new car in about a few months into the business was such a sweet goal. But I guess the reason why recruiters want a fast and immediate sign up is because they want their recruit to think of nothing else but the brand new car. In fact, when the invitation came and I heard all these too-good-to-be-true testimonies, my head began filling with illusions of what I could have. However, I felt a tug that something about me has changed. From thereon, my waking moments started with plans of recruiting (as that’s where the money is). Potential recruits buzz incessantly in my head. I think of my relatives and how much they have. I think of my friends and imagine a conversation of what to say so they can cough up the needed investment. I think of everyone as a wannabe investor, a money machine, and step closer to my brand new car.

Until I had that one disturbing sleepless night. Something was not right. I need second, third, even fourth opinions. I need “yays” and “nays”. I started to weigh things — my relationships, my works, my morals. I poked around the company, dug a little deeper, and asked direct selling groups and associations. Somehow, I started thinking of everything else BUT the brand new car.

And the consensus, no, MLM is not for me. Bye bye car. I can’t afford you now, but I still have Waway (our not-so-reliable but okay-to-be-with 16-year old car).

Burdened with burgeoning expenses, unpaid credit card bills, and irregular flow of income, I was close to regretting about not pursuing networking. I was desperate for something, anything that did not rely on internet (as working on the internet means me not sleeping nights ‘coz that’s the only time that my connection is tolerable, yet to the detriment of my health), that could widen my financial horizons.

Thanks to my big sis and young bro for the intensive online brainstorming (aka swapping emails and messages), I totally discarded the networking venture, and with their help and encouragement, I settled on my long-lost leisurely hobby on printing shirts and creating dresses. But my “artistic inclinations” were so long ago. Way way back in my grade school Home Economics and high school Practical Arts endeavors. Good for me though, I have a family who sees me through my grunts, failures, and indecisiveness.

IMG_20150914_145553

The “Before” Sketch

Enrolling in a 4-hour/week two-month workshop on fashion construction at a fashion school in Makati got me perked up, reinvigorated. And so is big sis who, I believe believed in me more than I believed in myself, is much too willing to invest and also become my first model-client.

Despite my utter aversion in the worsening traffic, I am once again hailing in Manila, leaving the comforts of my room in Bulacan. During our second session, we were asked to sketch. “Anything that comes into your mind,” says our instructor. I haven’t drawn a thing for ages. But I have to try. My initial sketch looked like the sketch on the left, the “Before” sketch–

As you can see, the neck, shoulders, and arms were disproportionate. Well, everything were out of scale. Since I thought only the dress counts, I skipped the arms (which were getting dis-muscular) and the legs.

Our class became lively. It’s like only 2 out of 10 of us can draw. It was pure comedic relief. Then, we were introduced to nine-heads, the croquis, our “sketchy” salvation.

IMG_20150914_145733

…then the CROQUIS

Once done with our paper model, we were asked to re-draw our sketch with the croquis underneath. And viola!

IMG_20150914_145750

The “After” Sketch

I felt quite accomplished. It was a good first try. Big sis has already commissioned this dress but with sleeves. I’m not sure if it’s to give me the much needed push, or if she really liked it. Well, regardless, a client is a client. I’ll measure her up, and I hope I measure up to her expectations.

%d bloggers like this: