Category Archives: Foolitics

I need to feel

These past three days, I am overwhelmingly ruled by the right hemisphere of my brain. And I am glad that my brain, no matter how seldom I use it, nudges me to vent once in a while. My brain, when needed, automatically switches itself to remind me that first and foremost, I need to feel.

Advertisements

When I hate to be right

Eons ago, I hated it when someone would tell me, “I told you so” because that meant I was wrong, and I hated to be wrong. That was how stubborn and proud I was. I still have remnants of those stubbornness and pride. Medyo nagmellow na nga lang. Pero meron pa rin. Gabungkos pa.

Inaamin ko, hay naku, ang yabang ko kaya bata pa lang ako. My thoughts when I was barely even kindergarten was of superiority. Mas magaling ako sa mga kalaro ko. Mas mabilis akong tumakbo sa kanila sa harangang taga. Mas tago ang pwesto ko sa taguan. Mas marami akong bahay sa piko. Mas marami akong mahuhusay na pato sa teks. At pag natatalo ako, o tinutukso ako, naiinis ako agad. In fact, may isa akong pinsan na tinukso ako, parang “manok” o “ulikba” yata, ayun, hinabol ko at binigyan ng right hook. Umiyak! Taas ng pamewang ko nun. Pakiramdam ko, lalaki ako. Kala mo ha! Pero natakot ako nung tumakbo siya na takip-takip yung bibig na may umaagos na dugo. Takbo din ako pauwi. Baka magsumbong. Masisinturon ako tiyak ng ama ko.

Pero di nagsumbong. Di ko alam kung bakit.

And then I started kindergarten. Ay, etsa pwera ako. May mga kaklase akong hindi ko maintindihan ang salita. Nag-iingles. E hindi naman kami kinakausap ng ingles sa bahay. Ang alam ko lang sagutin, “What’s your name?” at “How old are you?” kasi siguro, noong panahon na yon, yun na yun. Ingles na yun. Matalino na ang bata pag nasagot yun. Kinder pa lang, sa harap ng buong klase, naramdaman ko ang inferiority complex. First day ng klase, may tinanong yung titser ko, di ako sumagot kasi hindi ko naintindihan. Nakipagtitigan lang ako. Pakiramdam ko nadismaya siya.

Saka Tagalog talaga kami sa bahay noon. Walang kiyemeng tonong Bulacan. Naalala ko nga, pag pinapagalitan ako ni madir, lagi niyang sinasabi, “Napakalikot na kristyano ka!” At naaalala ko rin, minsan, hindi ko talaga natiis, nagtanong ako, “Inang, ano ba yung kristyano?”

Sa murang edad din na 6, hindi ko alam paano ihahandle yung pakiramdam ng pagiging outcast. Naalala ko, PE, yung titser namin, sabi, “Boys, choose your partners.” Napansin ko na lang, ako yung naiwang walang kapartner o hindi pinili, pero ang inaalo ng titser ko ay yung kaklase kong nagtatantrum kasi hindi niya napili yung gusto niyang partner. At yung isa naman, ayaw pakawalan yung pinili niya. Gusto kong sumigaw, “Andito ako, o! Piliin nyo ko, o!” Pero super timid nga ako nun. Tapos ayun, nadagdagan pa nung alienated feeling na sa PE. Kaya hindi ako excited pumasok noon sa school. Mas gusto ko pang maglaro, kahit tirik na tirik ang katanghaliang araw. Tutal ulikba naman ako.

Pero sa Grade 1, bumilis na akong magbasa. Ah, sobra naman akong naging voracious reader. I devoured all my books. Nung nabasa ko na lahat ng libro ko, I turned to komiks. Naging tambay ako ng komiks stand. That time, hindi yabang pag sumasagot akong alam ko na yung ituturo ng titser kasi nabasa ko na yung mga libro ko kaya ako nagbabasa ng komiks. Naiinis ako nun pag wala akong binabasa.

At nahumaling akong magsulat. Nagsimula sa diary. May crush kasi ako nung Grade 2. Then I turned to poems. Dinala ko sa tula yung ibang emosyon ko. Pag naiinip ako sa lessons, nagiiscribble ako ng rhymes. Pag naiinis, nakatula pa rin.

Nang magkaroon kami ng theme writing, lagi akong nake-carried away kumbaga. Yung ibang mga kaklase ko, nilalakihan yung sulat para mapuno yung isang page. Ako, kulang ang isang page.

Pero ngayon, as much as possible, I would opt to keep my mouth shut. If I need to say something, I want to be succint, straight to the point. Pag hindi ko alam, hindi ko alam. Tipong hintayin mo, aalamin ko. Sometimes, I would be cryptic. Although sa kwentuhan, ah, patagalan tayo. (Mahaba na ba tong kwento ko?)

And there would be times when regardless of good intentions, nakakapagprangka, I would be misunderstood. During those times, I would only explain myself once and simply listen all throughout. Nasanay siguro ako sa ganoon kasi ang ama ko, nabansagang “bakal”. Walang makakabali ng opinyon nya. Wala kang panalo. Hahaba lang ang diskusyong paulit-ulit hanggang mapaos ka na. Sarado daw ang isip. Pero napatunayan kong hindi. Matagal lang magsink-in sa kanya.

Baka kako ganoon din si Pang. BS Aquino III. Baka, this time, makinig siya sa sentiment ng mga pinaglilingkuran niya.

The open letter I wrote to him yesterday morning was one of those sentiments. And this morning, as I catch up with the news and events, I felt anguished. Wala pa naman akong outlet. Kaya heto, blog naman.

Sakto din, nasa chat si utol. “Don’t burden yourself,” sabi niya. “Wala naman talagang maaasahan kay Pnoy… Manhid… Ganyan din nangyari sa Hacienda Luisita” at sabay singit sa pagendorso sa kanyang presidential candidate. Halakhak to the max. Naibsan kahit paano ang sentimyento ko.

Pero ganun pa rin pagkatapos maubos ng tawa, sa huli, naisip ko, tama pala ko, este yung hula.

Kasalanan ng mga militantent grupo, kasalanan ng mga taong nagbibigay boses at sumusuporta sa dinaranas ng mga apektadong magsasaka. Kasalanan na ng marami pang iba, pero hindi ng gubyerno. Walang kasalanan ang gubyerno. Walang kasalanan ang kapulisan. Katunayan nito ang natanggap nilang medalya dahil nasugatan sila sa engkwentro nila laban sa mga kriminal na rallyista.

Tama nga ba ang hula? Hindi papanig ang Pang. BS Aquino III sa mga magsasaka. If it was the right side for him to take, then I can’t blame and I am grateful that there are those who take the left.

Bukas na Liham para kay Pres. BS Aquino III

Mr. President BS Aquino III,

Magandang araw po.

Nakalap na po ba ng mga assistants ninyo ang mga #BigasHindiBala at #BigasHindiDahas sentiments ng mga boss? Kung oo, nabasa na po ba ninyo? Kung nabasa na po, nakakain po ba kayo ng maayos pagkatapos? Kung nakakain naman, nagkamay po ba kayo? Kung nagkamay po kayo, nakapaghugas na po ba kayo ng kamay? O maghuhugas-kamay pa lang?

Sana nabusog po kayo sa inyong mga meals. Kailangan nyo po talaga ng lakas. Kailangang maging maayos ang inyong kalusugan. Kailangang maging matatag ang inyong pagtindig sa harap ng mga boss. Marami pa po ang umaasa na may magagawa kayong mabuti sa huling buwan ninyo sa pwesto. Sulitin nyo po ang mga huling araw ninyo Mr. Pres. BS Aquino III. Ipakita ninyo po sa aming mga tinatawag ninyong BOSS na kahit papatapos na ang inyong termino, kapakanan ng mas nakakaraming maliliit at naghihirap na BOSS ang iniisip ninyo.

Sabi po ng manghuhula sa Quiapo, sasabihin mo raw na hindi kapulisan ang unang nagpaputok. Sasabihin mo raw na kasalanan ito ng mga elemento na ayaw isulong ang peace process sa probinsya.

O mali po yung manghuhula? Parang yung pagkakalito ko na hindi daw Benigno Simeon ang ibig sabihin ng BS sa pangalan nyo po?

Kung totoo naman po yung sabi sa hula, naisip nyo po ba, kahit katiting lang, na baka hula lang talaga iyon? O alibi kaya? Paninira? Panggugulo? Karuwagan? O gusto nyo lang po talaga ng bad publicity para may dahilan po kayo para ipasa ang sisi sa iba?

Mr. Pres. BS Aquino III, bakit nadagdagan na naman po ang nagbuwis ng buhay na nanghihingi lamang ng tulong sa PAGKAIN, LUPA, at HUSTISYA? Mahirap po ba talaga sa inyong kalooban na pagbigyan ang mas nakakaraming boss na nagugutom at naghihirap?

Pagpasensyahan nyo na po ako, Mr. President. Gutom lang po siguro ito. Hindi po kasi ako makakaing mabuti. Hindi ko po alam kung ilang boss na katulad ko ang nawawalan ng ganang kumain sa sinapit ng mga magsasaka sa Kidapawan. Nagsasaka din po kasi ang tatay ko.

Hanggang dito na lang po, Mr. President. Yung BS lang po talaga ang gusto kong itanong, kaso napahaba. Gusto ko po kasing kalimutan ang gutom.

Sumasainyo.

hindi bawal maging masaya kung nadidismaya

hindi bawal maging masaya.

hindi rin bawal ngumiti o tumawa mag-isa (basta yung walang gaanong nakakakita. pwede ka namang mag-pa-effect na may kausap sa cellphone kung hindi mo talaga mapigilang ngumiti).

anyway, masaya ako. bakit? hindi ko rin alam. basta nag-umpisa at nagtapos lang ang aking araw (vampire shift ako, kaya papatapos na ang aking “araw”) ng nakangiti. ewan ko ba. parang may magandang mangyayari. parang mananalo ako ng jackpot sa lotto (oops, makataya nga!).

no, hindi dahil “panalo” si Noynoy at siya na diumano ang bago nating presidente. hindi naman ako dapat magsaya kasi, sige na nga, hindi siya ang ibinoto ko. at kung sakaling makahabol si Erap (hindi pa naman tapos ang bilangan… baka humabol pa siya…  naku, baka manalo pa si Erap!), teka, hindi din naman ang bilog na hugis itlog sa tapat ng pangalan ni Erap ang initiman ko, kaya hindi si Noynoy o si Erap ang dahilan ng aking pagiging masaya.

ewan ko sa iba, pero kanina pa kasi ako nagpapabalik-balik sa site na ito: http://electionresults.ibanangayon.ph (na katulad din ng http://electionresults.comelec.gov.ph) pero hindi ko pa rin mawari kung bakit walang official tally, tipong running score, para naman masaya. at sana din, meron silang ibinibigay man lang na ideya kung ilang balota pa ang babasahin, ilang balota ang nawawala o hindi nagamit, nakaboto ba ang mga dapat bumoto o kung pwede pa bang bumoto yung mga hindi nakaboto dahil nawalan ng gana sa mga sirang pcos. wala lang. para naman… para naman masaya! kaso, wala e. kaya nakakadismaya.

pero hindi ako papaapekto (muna…) sa aking panibugho sa AES.

basta, masarap maging masaya. may kababawan man ang dahilan. nagsimula man sa ngiti at sa kakaunting salitang hindi ko inaasahan, mababaw lang naman talaga ako.

mababaw, at masaya. 🙂

Torta, bagyo at ang PD 1566

Naulinigan kong nagbibiruan na naman ang magwishart — sina Popsy at Mumsy — kaninang hapon. Sabi ni Popsy, “Nakakahiya naman kay Jenny,” may kasama pang tawa. (Oops, Jenny nga pala ako sa amin. Hehe.)

Kaya napababa ako sa kusina.

Dugtong pa ni Popsy, “Minsan nga lang mauwi e tortang talong ang iluluto mo.”

Ay naku, eto talagang tatay ko. Isasangkalang pa ko. Peborit ko kaya yun! Lalu na kung sasamahan ng pininong sibuyas at bawang na may paminta!

Kaya ang ending, tortang talong ang ulam namin kaninang hapunan. With matching swak na swak na bulanglang na patola na konting araw na lang e pwede nang ibilad para maging loofah. I didn’t mind though. Sarap kaya nung sabaw. Perfecto!

At habang nasa hapag, tulad ng maraming pagsasalo sa tuwing mauuwi ako, hindi mawawala ang “dessert” na pagpapalitan ng kuru-kuro. Napapanahon ang topic. At hindi ako ang nagsimula — Ondoy-Pepeng tandem, si Gibo, at ang NDCC.

Buti na lang, medyo nahagip ng pagbabasa ko ang PD 1566 kaya nabigyan ko sila ng background tungkol sa NDCC na pinamumunuan ni Gibo. Dahil sa nakakaantok na hanging habagat, at oras na ‘yon ng “May Bukas Pa” na sinusubaybayan pala ni Popsy, hindi ko na nakuhang kondenahin ang implementasyon ng PD1566.

Ni hindi ko na nga nai-share na ang PD1566 and nagpasinaya para maitatag ang NDCC noong June 11, 1978.

NINETEEN HUNDRED AND SEVENTY EIGHT!  31 years ago! And look at them now?

I am boiling all over again… stop me!!! Pero masisisi nyo ba ako? PD1566’s opening clauses say:

“WHEREAS, the Filipino has always endured the hardship of a hostile environment;

WHEREAS, he has continually sought survival against typhoons, floods, earthquakes, epidemics, fires and other major calamities;

WHEREAS, the technological advances of the modern world have ushered in more lethal weaponry, environmental pollution, huge aerial and maritime disasters, and flash holocausts;

WHEREAS, there is an urgent need to direct, control, and coordinate the entire manpower material, monetary and spiritual resources of the entire Filipino nation in meeting major disasters that come our way;

WHEREAS, there is a need for a revitalized system to enhance the survival capability and economic stability of our country supported by LOI 453 against all types of disasters whether natural or man-made;

WHEREAS, there is a cogent requirement for pre-disaster planning, community disaster preparedness and positive, precise disaster control action for rescue evacuation, relief and rehabilitation to insure the survival of every Filipino in the New Society;

NOW, THEREFORE…”

And so the NDCC was born. It is now 31 years old. One salient point has been made, THIRTY ONE YEARS AGO — it is already known that we are prone to natural disasters. Our geographic location has made it that. Something must be done to prepare us, and thus enjoin the members of the NDCC, among others, DPWH, DILG, DENR, etc. to help in any way they can for disaster reduction and preparation.

Has the law appropriated enough calamity funds… sheeeeet. The calamity fund was used up. Want to guess who did?

What are they DOING?! What have they been planning to do for the past 31 years? Have we been prepared and equipped to handle calamities? Have we learned enough so that the next time a disaster hits, the damages, at least, could be reduced?

Seemingly NOT. Laguna Lake can’t breathe. Sewers and drainage can only bleed. Solid foundations slide. Huge scale loss, both lives and properties.

And here comes disaster. We all know what happened. Should we say, it was unexpected?

31 years of PD1566, 31 years of preparation for disasters. Unimaginable? Could we have lessen the effects of what we have supposed to have prepared for? What could have been done? Who should have done it? To each his own? Running a list would be like writing a story longer than Harry Potter’s.

And what are WE doing? Tiny itsy scale. Taking a blind eye that our one little act of non-chalance will not amount to anything. One little candy wrapper thrown in an open manhole. But was there just one candy wrapper blocking the drainage? One little shanty built along the danger zone in Laguna Lake. But there isn’t just one. Do I need to add one little garbage bag thrown into the Pasig River?

How are we doing? Have we become so apathetic and half-hearted to not realize that our lives have devaluated with the dollar? I bet my balls, I mean, my eye BALLS, that PD1566 is not the only law that would call for “ensuring the protection of life and property”.

We all have a hand on this. No matter the scale.

But now, after the storm, I see three sets of hands:

Those up high, and closed to a fist;

Those reaching out, and have just calmed their fears; and,

Those stretching out, palms open, still eager to get the goodies.

Damn! Galit nga ako. Napaingles na naman.

%d bloggers like this: